Zbudowany jako statek holowniczo-transportowy dla firmy armatorskiej Dampschiffs Reederei für Fluss und Haffschiffahrt August Zedler, Elbing. [Elbląg]. Otrzymał nazwę „MARTHA” i eksploatowany był głównie na wodach Oberlandischer Kanal [Kanał Ostródzko-Elbląski]. Około 1907 roku zakupiony przez firmę H. Schröeter & Co., Elbing. Eksploatowany bez zmiany nazwy i akwenu. W 1911 roku „Martha” znalazła się w spisie jednostek przeznaczonych do mobilizacji na wypadek działań wojennych, jako miejsce stacjonowania przeznaczono Graudenz [Grudziądz]. Około 1925 roku statek stał się własnością Otto Gottschalka i jego syna Alberta z Sorgenort [Dzierżgonka nad jez. Drużno]. W marcu 1945 roku odnaleziony w szuwarach jez. Drużno nie uszkodzony, przejęty przez Państwowy Zarząd Wodny w Elblągu i nazwany „BŁAŻEJ”. W lipcu tego samego roku uruchomiony przez dawnego mechanika o nazwisku Gizinsky i skierowany na remont do Stoczni Nr 17 w Elblągu tam również przebudowany koszt remontu wyniósł 245.921 ówczesnych złotych a wartość statku oceniano na 1.949.971 zł. Moc maszyny parowej oceniano na 45 KM. Po reorganizacji administracji wodnej w 1951 roku w Rejonie Dróg Wodnych w Elblągu. Dnia 11 listopada 1954 roku Centralny Zarząd Dróg Wodnych pismem CZDW 07/11/TK/54 polecił przekazać „Błażeja” do Rejonu Dróg Wodnych w Bydgoszczy co nastąpiło w maju 1955 roku gdzie przepracował jeszcze cztery lata. Wtedy też dzięki staraniom pedagogów Zenona Wiatra i Juliusza Gudzia Ministerstwo Żeglugi przekazało statek Technikum Budowlanemu w Poznaniu. Po przeholowaniu z Bydgoszczy do Poznania okazało się że maszyna parowa i kocioł nie nadają się do eksploatacji. Mimo wyczyszczenia kotła i dokonania próby ciśnieniowej do 12 atm. Urząd Dozoru Technicznego wydał negatywną opinię i zakazał jego użytkowania. Nie pozostało nic innego jak przebudować statek na motorowiec, po wielu poszukiwaniach silnika szkoła otrzymała od Rejonu Dróg Wodnych w Poznaniu wyremontowaniu w Bazie RDW w Morzysławiu silnik wysokoprężny marki „Henschel” o mocy 60 KM. Statek również przebudowano w dawnej kotłowni urządzono kabinę, sterówkę przesunięto bliżej rufy a na pokładzie zamontowano ławki. Nazwany „JANTAR” rozpoczął w 1963 roku rejsy szkoleniowo-turystyczne z młodzieżą budowlanki po jeziorze Ślesińskim, Gopło oraz Warcie. Niestety otrzymany silnik często sprawiał kłopoty i wielokrotnie odmawiał posłuszeństwa. W 1964 roku Mostostal z Poznania podarował nowy silnik typu Škoda. „Jantar” pływał z młodzieżą na wycieczki a także na organizowane obozy wodne. W międzyczasie stał się własnością Zespołu Szkół Budowlanych Nr 4 w Poznaniu. W 1981 roku wycofany i oddany na złom. Jednak to nie koniec jego życia, statkiem zainteresowała się Spółdzielnia Surowców Wtórnych „Surmet” z Poznania, odremontowany woził pracowników S-ni na wycieczki. Stacjonował przy śluzie nr 2 w Pątnowie nad kanałem Ślesińskim. KARTA INFORMACYJNA STATKU NAZWA STATKU: m/s „JANTAR” POPRZEDNIE NAZWY: ex „MARTHA”; ex. „BŁAŻEJ”. DANE TECHNICZNE: |
